137.

drżący poślizg dłoni po ciepłym monitorze w zastępstwie dotyku ciała zamkniętego w martwym zdjęciu, a oczy migoczą jeszcze mocniej łzawą poświatą oświetlaną przez promienie słońca konające w natarciu z szarością nieba.
wspomnienia egzystują w każdym oddechu, tak nierównym i rozrywanym popłochem myśli. dziwne poczucie przynależności zawsze obecne i dławiące chwile. krztuszę się tą ciszą pod twoimi wargami, chłonę tą linię horyzontu wymalowaną grantem i szarością od samego poranka, który pachnie głodem.

nadzieja, obłudna komediantka, aktorka i schizofreniczka, wciąż zasiewa swoje plony na polach nieurodzai przykrytych jej trupami.
/proszę nie próbujcie mnie zrozumieć.